۱۸۶
۵۹
۱۳۹۸/۲/۲۵
بررسی تاریخی امیران شیعی حرمین شریفین از آغاز تا حکومت آل سعود

بررسی تاریخی امیران شیعی حرمین شریفین از آغاز تا حکومت آل سعود

پدیدآور: سیدمحمود سامانی ناشر: نشر مشعرتاریخ چاپ: ۱۳۹۶مکان چاپ: تهرانتیراژ: ۱۰۰۰نسخهشابک: 4-747-540-964-978تعداد صفحات: ۲۲۸ص

خلاصه

تحقیق پیش رو به سیر اجمالی امارت امیران شیعی در حرمین، از آغاز تا تسلط آل سعود بر حجاز، اختصاص دارد. همچنین با آشنایی و درک بهتر از وضعیت حضور شیعیان در حرمین شریفین و نقش آنان در تاریخ پرآوازه ی اسلام، به برخی از ابهامات پاسخ داده و زمینه ی پژوهش های جدیدی را در این حوزه فراهم می نماید.

معرفی کتاب

 

حرمین شریفین، خاستگاه اسلام و تشیع بود و بی تردید نخستین شیعیان، در مدینه منوره می زیستند. با رحلت رسول خدا و شکل گیری جریان سقیفه، اهل بیت (ع) تا سال 35 هجرت، از خلافت بازماندند. در این بازه زمانی، فتوحات گسترش یافت و برخی شیعیان، ضمن شرکت و نقش آفرینی در آن ها، در مناطق فتح شده مانند شهرهای عراق، ساکن شدند؛ همچنین عده ای دیگر از شیعیان، مناطق دیگر نظیر شامات و مصر را برای سکونت انتخاب کردند. هرچند با خلافت امیر مؤمنان علی (ع)، در سال 35 قمری، انتظار می رفت تشیع در حرمین گسترش یابد و به عنوان کانون اصلی تشیع مطرح شود، اما در همین زمان، موج دوم مهاجرت شیعیان به عراق صورت گرفت؛ زیرا آن حضرت به دلایلی ناچار شد مدینه را ترک کند و همراه شیعیان به عراق عزیمت نماید. با استقرار امام در کوفه، کوفه به عنوان کانون شیعه، مطرح شد و این مرکزیت را در دوره های بعدی نیز حفظ کرد. از این پس هرچند مدینه همچنان محل سکونت امامان و برخی شاگردان و اصحاب آنان، در دوره خلفای اموی و عباسی، بود، اما با سیاست دشمنی خلفا با اهل بیت (ع) و شیعیان و نیز به کارگیری خویشاوندان و وفاداران به خود در حرمین، این مذهب اصیل و ریشه دار، چندان در این مکان های معنوی رشد نکرد؛ البته حضور سادات علوی در آن کانون های مقدس، موجب شد تا آنان که به دیده ی غاصب به خلفا می نگریستند، با فراهم شدن حتی کمترین شرایط، از ضعف عباسیان استفاده کنند و با قیام خود، هرچند کوتاه مدت، امارات حرمین را برعهده بگیرند.

با سپری شدن دوره ی اقتدار دستگاه خلافت عباسی، که از حدود پایان ربع اول قرن سوم هجری شروع شد، تدریج کانون های قدرت در جهان اسلام متعدد شدند. سادات علوی نیز با تحرکات خود توانستند، از نیمه ی دوم سده ی چهارم هجری تا دوران معاصر، امارت حرمین شریفین را برعهده بگیرند. سادات علوی، دست کم در قرون نخستین اسلامی و تا پیش از تشکیل امارت اشراف، گرایش های شیعی داشتند. با شروع امارت اشراف، در مکه مکرمه و مدینه منوره، آنان تا چند سده به ترتیب مذهب زیدی و امامی داشتند؛ گویا آنان به تدریج تحت فشار دولت های نیرومند اهل سنت با نفوذ در حرمین، به مذاهبی چون شافعی، در عصر ممالیک، و بعد حنفی، در عصر عثمانی، روی آوردند.

تحقیق پیش رو به سیر اجمالی امارت امیران شیعی در حرمین، از آغاز تا تسلط آل سعود بر حجاز، اختصاص دارد. همچنین با آشنایی و درک بهتر از وضعیت حضور شیعیان در حرمین شریفین و نقش آنان در تاریخ پرآوازه ی اسلام، به برخی از ابهامات پاسخ داده و زمینه ی پژوهش های جدیدی را در این حوزه فراهم می نماید.

فهرست عناوین اصلی:

فصل اول: کلیات و مفاهیم

فصل دوم: امیران شیعی مکه مکرمه از آغاز تا تشکیل امارت اشراف حسنی

فصل سوم: امیران شیعی مکه از اشراف حسنی

فصل چهارم: امیران شیعی مدینه منوره از آغاز تا تشکیل امارت اشراف حسینی

فصل پنجم: امیران شیعی مدینه از اشراف حسینی

 

نظر شما ۰ نظر

نظری یافت نشد.

پربازدید ها بیشتر ...

کوه گیلویه در عصر صفوی

کوه گیلویه در عصر صفوی

محمدمهدی روشنفکر

کتاب حاضر با رویکردی علمی و دانشگاهی به جنبه های مختلفی از تاریخ محلی، فرهنگ، اقتصاد و جغرافیای ایال

نیم‌سال نامه علمی ـ پژوهشی تاریخ و تمدن اسلامی/ ش 19

نیم‌سال نامه علمی ـ پژوهشی تاریخ و تمدن اسلامی/ ش 19

نویسندگان

یکی از معدود مجلات تاریخی که به صورت مستمر و مرتب و به شکلی علمی منتشر می‌شود، مجله تاریخ و تمدن اسل