سالهاست که در باره مذهب ملاحسین کاشفی بحث است. همین که سبزواری است و روضه الشهداء را نوشته در این باب مهم است اما به هر حال، حضور او در هرات و دربار سلطان حسین بایقرا و بودن با امیر علیشیر و جامی و نگارش برخی از آثار که رنگی از تشیع ندارد در این باب تردیدهایی را دامن زده است.
اخیرا در بخشی از کتاب جواهر الاخبار بوداق منشی قزوینی که در سال 984 تألیف شده است، اشارتی در این باره وجود دارد. بخش تاریخ ترکمانان و صفوی این کتاب چاپ شده اما بخشی که مربوط به احوال خطاطان و نقاشان است منتشر نشده است. بخش مزبور به کوشش کفایت کوشا در شماره 15 نامه بهارستان که این روزها از سوی کتابخانه مجلس در دست انتشار است، منتشر خواهد شد.
در آنجا ذیل شرح حال حافظ بابان جان نوشته است:
خط را نیکو می نوشت و در عود نواختن او را قرینه خواجه عبدالقادر قدیم می دانستند. زرنشانی هم می کرد. در خدمت بهرام میرزا قرب و منزلت تمام یافت. برادر حافظ قاسم خواننده است. پدر اینها حافظ عبدالعلی در زمان سلطان حسین میرزا بود... در وقتی که میانه میرزا یعقوب و میرزا سلطان حسین خصوصیت شد حافظ عبدالعلی را طلب کرد. حافظ با این فرزندان آمدند و از قصبه تربت خراساناند، در عراق توطن کردند و ماندند. برادر حافظ بابا جان که حافظ قاسم نام داشت در دوازده سالگی در پای وعظ مولانا حسین شیعه کاشفی مصنف اخلاق محسنی و انوار سهیلی خوانندگی کرد. چنان چه تعریف او را به شاه ماضی رسانیدند. از خراسان آورد و تا در حیات بود خدمت شاه ماضی علیه الرحمه و نواب اعلی می کرد.
نامه بهارستان شماره 15، ص 113